Botreconstructieve chirurgie

Een stevige basis vereist!

Een mooi en duurzaam bouwwerk kan pas tot stand komen mits een uitgekiende en doordachte planning. Niets is minder waar als het gaat om implantaatwerk. Wanneer via beeldvorming duidelijk wordt dat onvoldoende bot beschikbaar is, kan hier via verschillende technieken aan verholpen worden.

Bottransplantatie of distractieprocedure?

Een bottransplantatie met lichaamseigen bot geldt nog steeds als de gouden standaard om het snelst en met de grootste kans op slagen een botdefekt te herstellen. Nochtans is er niet steeds behoefte aan een grote hoeveelheid bot, zodat we ons vaak kunnen behelpen met het nemen van een stukje bot uit de onder- of bovenkaak zelf, vaak achter de wijsheidstanden gelokaliseerd.

Om de ingroei van dit bot te bevorderen of om het volume van de botgreffe te vergroten, kunnen allerhande bestanddelen worden toegevoegd; bijvoorbeeld donorbot (allogreffe), verkregen van een daartoe gecertificeerde botbank, of een zelf-oplossend beschermend membraan.

Slechts in zeldzame gevallen wordt een blok-greffe bovenop een botdefekt gemonteerd en vastgeschroefd; gemiddeld genomen duurt het een viertal maanden alvorens de greffe in het omgevende bot is ingegroeid en de schroeven kunnen verwijderd worden.

Meestal slagen we erin om terzelfdertijd met het botherstel ook reeds de tandvervangende implantaten te plaatsen. De mogelijkheid hiertoe proberen we reeds vooraf te voorspellen op basis van nauwkeurig klinisch en radiografisch onderzoek. Zowel de greffe als de implantaten kunnen dan binnen dezelfde termijn van een viertal maanden ingroeien. Vaak is na die termijn dan wel nog een tweede, kleine ingreep nodig om de ingegroeide implantaten zichtbaar te maken en deze te voorzien van een hulpstukje dat de verlittekening van het tandvlees errond toelaat.

Een bijkomend voordeel van het herstel van het verloren gegane bot is dat de aangezichtsspieren en de huid opnieuw beter worden ondersteund, wat de patiënt uiteindelijk ook een beduidend jongere aanblik bezorgt.

casus 11: herstel van enkelwandig defekt in front 1

casus 12: herstel van enkelwandig defekt in front 2

 

vertical distractor MartinBij een distractieprocedure wordt een stuk van het kaakbeen voorzichtig losgezaagd, waarna het dan weer wordt vastgezet met een distractiemodule; twee platen dewelke met een schroefsysteem met elkaar zijn verbonden. De eerste plaat of basisplaat wordt op het vaste kaakdeel gefixeerd terwijl de tweede plaat of transportplaat op het losgemaakte deel wordt vastgeschroefd.

Bij het aandraaien van het schroefsysteem worden beide platen en dus ook beide kaakgedeelten uit elkaar bewogen en vormt zich tussenin nieuw bot. In de regel sleutelt men twee tot drie weken. Nog eens 6 weken later wordt het schroefsysteem alweer verwijderd, en een maand later kan reeds geimplanteerd worden.

De indicatiegebieden voor deze techniek zijn misschien eerder zeldzaam; toch kan hij voor het herstel van zowel kleine als grote defekten aangewend worden. Een distractieprocedure kan een botgreffe zeker niet altijd vervangen maar heeft onmiskenbaar een aantal voordelen: er hoeft geen bot van een andere plaats te worden afgenomen, het losgemaakte stuk bot blijft doorbloed en groeit daardoor veilig weer vast, er kan sneller worden geimplanteerd met bovendien langere en stevigere implantaten, en uiteindelijk zijn natuurlijker ogende en meer uitgebalanceerde prothetische kroon- of brugconstructies het resultaat. In delicate situaties laten CT-scan-gebaseerde kunstharsreplica’s ons toe om de operatie nog grondiger te plannen en helpen ze ons bij de keuze van het juiste type van distractie-module.

 

casus 10: herstel van dubbelwandig defekt in front 1

casus 14: herstel van dubbelwandig defekt in front 2

casus 15: herstel van post-traumatisch segmenteel defekt in onderfront

Ziekenhuizen »

Jan Yperman Ziekenhuis Ieper Ziekenhuis Veurne

Login voor professionelen »